Anaokulunda aktivitelerden sıkılırdım, öğle uykusu benim öğrenmemin önünde bir zaman kaybıydı, kendi kendime keşfetmeyi sevdiğim için ve anasınıfı dışındaki kocaman hayat öğrenecek bir çok done barındırdığından bulduğum her fırsatta birinci katın balkonundan atlar, kocatepe’nin sokaklarında umarsızca gezerek ananemlerin yolunu tutardım. Tabii okulun kurallarına aykırılık bu okulda sonumu hazırladı. İyi de oldu. Ananemin sevgi dolu kollarında ve sokakta istediğim kadar oynayarak ilkokul hazırlığa kadar mutlu bir çocukluk geçirdim.

Okulda da aynı devamsızlık devam etti. Bana göre nedenlerim bariz bir şekilde haklı olsada sevgili büyüklerimiz bunu anlamakta hiç bir zaman başarılı olamadılar. Oysa okulun dışındaki dünyada tanışacak ne çok ağabey ve abla, yapılacak kurcalanacak ne kadar çok şey vardı…

Ortaokul çağına gelipte aklım ermeye başladıkça bu “ Anarşi” kelimesiyle tanıştım. “Acid”ciler ve “Metal”ciler vardı o dönemlerde sokaklarda, kızılayın meşhur yüksel caddesinde serserilik yaparlar, arada sırada birbirlerine de bulaşır kavga ederlerdi… Heryere Anarşi sembolü çizerlerdi…

Acid’ci abiler beni çok sevmişlerdi, okul çıkışlarında yanlarında dururdum, bücür ve tatlı bir çocuk olduğumdan benimle sohbet etmek ve engin hayat ideolojilerini bana aktarıp büyüklüklerini yaşamak çok hoşlarına giderdi. Bir gün ağacın birine o Anarşi işaretini kazırken bunun ne olduğunu sormuştum. Bana aynen şöyle dedi: “ Herşeyin serbest olduğu yeni bir sistem”

“HER ŞEYİN SERBEST OLDUĞU YENİ BİR SİSTEM”

Bu fikri çok sevmiştim. Bu benim için okula gitmemek, bütün günü kendi halimde hayaller kurarak ve yeni yerler keşfederek geze geze geçirmek için büyük bir fırsattı. “Peki ne zaman geçeriz bu sisteme?” diye sordum O’na.

“Yakında dostum bunun için çalışıyoruz” dedi.

İşte o zaman aklıma bir kurt düştü. Ne zaman oradan geçsem, ellerinde gazete kağıtlarına sarılmış içkği şişeleri, kakara kikiri yapan bu insanların nasıl çalışıyor olduklarına aklım ermedi. Yinede onları kızdırmaktan çekindiğim için ses çıkarmadım “çok güzel” dedim. Onlara bu sistem geldiğinde benimde okula gitmek zorunda kalmayacığımı onlar gibi tüm gün istediğim herşeyi yapabileceğimi söyledim. Katıla katıla güldüklerini hatırlıyorum.

Bluejean dergisinden takip ettiğim kadarıyla kotlarımı kesip, gömleklerimi ters giymeye boynuma bisiklet zincirleri asmaya işte bu repliklerden sonra başladım. Yürümesi zevkli olsa ayakkabılarımıda ters giyecektim ama pek rahat olmuyordu. Ortalıkta “Ben Anarşistim” diye gezen, Acid ve Rap müzik dinleyen bu garip adama herkes garip garip bakardı.

Bir çok insan özenti, bir o kadarı şaşkın, bir kısmı ise münafık olarak yadırgardı beni. Ülkücüler kulaklarımdaki küpeleri yırtıp almak için peşimde koşturdu, aile büyüklerim benden utandılar… Yinede kararlıydım Anarşist olmakta.

Ancak yıllar boyunca karşı geldiğim bazı kuralların benden başkasına zarar vermediğini görmeye başladıkça daha yeni uygulamalar geliştirmek durumunda kaldım. Kuralları takmamalıydım elbette ama ceza almamı gerektirecek durumlara da düşmemeliydim. İşte o zaman aklıma parlak fikirler gelmeye başladı.

Devamsızlığı sınırda bırakarak, bizimkileri rapor almak derdinden kurtarıyor böylece evde dayaktan kurtuluyordum. Sınıfı geçmeye yetecek kadar ders çalışıyor ortalama geçip yine kendi dünyamda harcayacak bir hayli çok vakit bırakıyordum ve yine büyüklerin sesini kesmiş oluyordum. Karda yürüyüp iz bırakmamaktı bir nevi yaptığım. Sinsilik gibi gelsede kulağa, toplumsal ve kanuni yaptırımlar bir Anarşist’e yapacak başka bir şey bırakmıyordu aziz okur.

Sonra yaşım ilerledikçe gördüm ki herkes biraz anarşist. Ve insanlar bazen haklarını koruyabilmek adına kanunların açıklarını bulmak yahut kanunları sündürmek zorunda kalabiliyorlar… O zamanlarda beni eleştiren dalga geçen insanların yansıttığı kostümlerin hepsinin kendi çevresinde kabul görmek için giydikleri sahte suretler olduğunu anladım.

Ülkücü akranlarım bir gruba üye olup onların kanatları altında güvende hissetmek için takıyorlardı o bozkurt şeklinde kolyeleri, ailesinin giydirdiği kıyafetlerle idare eden çocuklar ailelerinin sözünden çıkmayan uslu çocuk rolünü bir araya geldiklerinde bırakıp küfür haznelerinin ne kadar gelişmiş olduğunu birbirlerine gösterip, her türlü yasramazlığı gizli kapaklı yapıyorlardı…

İşte herkes gizli kapaklı anarşist idi aslında…

Ama ortada delikanlı gibi bağıran, rahat rahat gezinen ve ne olduğunu gizlemeyen ben ve benim gibi bir kaç arkadaşımdı…

Bir suç işlendiğinde, bir şey kaybolduğunda ilk olarak bizlerden şüphelenilirdi ama hiç bir zaman gerçek suçlu bizden çıkmazdı. Toplumun asıl parçaları sayılan o çocuklardan biriydi hep bastırılmış duygularla dolu olan… Gizli ve saklıyı bilen ve gözeten hep onların arasından çıkmıştı işte… 

Çünkü bizim dünyamızda “Anarşi” kendi özgürlüğümüzden başka bir şey değildi… Olmak istediğimiz gibi olmanın savaşını kazanmıştık aslında topluma karşı.

Kimselere boyun eğmeden, kimselere hürmet etmeden, kimselerin dayattığı şekillere girmeden olanca hızı ve neşesiyle geçirmiştik gençliğimizi ve elbette yetişkin hayatımıza yansıyacaktı bu olumlu etkiler…

Ofisimde işlerden bir nebze olsun rahatlamış, öğlen yemek vaktinin gelmesini izlerken, masaüstüme koyduğum şu resmine bakıyorum… Öyle masum ve öyle şaşkın bir poz vermişsin ki, işi gücü bırakıp yanına gelip seni mıncırmak geçiyor içimden.

Bir taraftan da düşünüyorum. Büyüdüğünü düşünüyorum. Biraz daha büyüyüp kelimeleri konuşmayı ve kendini ifade etmeye başladığın o anlarda o içi soru işaretleriyle dolu kafandan ilk olarak hangi sorular dökülecek acaba?

Mesela bana “Allah nedir baba?” diye sorduğunda sana O’nu nasıl anlatacağım… Yada “Biz neyiz, bu hayat neden var baba?” diye sorduğunda nasıl anlatılır acaba diye düşünüyorum…

Bakma oğlum, yalnız sen değil annen ve bende seninle birlikte büyüyoruz…

Olurda bana birşey olursa ve yanında olamazsam üzülme olur mu?

Büyüdüğünde bu satırları okursun, seni hep çok seven bir baban olduğunu annen sana anlatır…

Biz insanlar hayatta etrafımız insanlarla dolu olsa bile yalnız ve tek hissedirz çoğu zamanlar… kendi kendimizi geliştiririz, etrafımızdan öğrenerek…

Öğrenmemiz gereken çok şey olduğu kesindir ve daha da önemli üç şey vardır aslında herşeyden önce öğrenmiş olmamız gereken.

1- Kötülükleri bilen fakat kötülüğün kolaylıklarına rağmen İyi olmayı seçen bir insan olmak. Her şartta iyi kalabilmeyi ve her ne olursa olsun doğruyu söyleyebilmeyi öğrenmeliyiz.

2- Hayatımızı geçirmemize yardımcı olacak ve O’nu severek yapacağımız profesyonel bir meslek ve bizi diri ve güçlü tutacak bir spor dalını öğrenmek.

3- İnsanlardan ve hayatın zorluklarından sıkıldığımızda duygularımızı içine saklayabileceğimiz ve özgürce içimizden söküp rahatlayabileceğimiz bir sanat öğrenmek ve zor zamanlarda ruhumuzu bunların aracılığıyla temizlemeyi öğrenmeliyiz…

Bir de dikkat etmemiz gereken çok şey vardır ama en önemli üç şey işte şunlardır.

1- Art niyetli insanlar,dostlar,arkadaşlar ve sevgililer bunları iyi ayırt etmeliyiz yoksa canımızı yakar zarar verirler…

2- Beslenmemiz buna özen göstermezsek sağlık ve huzuru kaybederiz…

3- Sözlerimiz bunları dikkatli seçmezsek başımıza olmadık işler açılır…

Ben bunlara sahip olarak mutlu bir hayat sürüyorum oğlum…

Dilerim aklın erdiğinde bu satırları seninle birlikte okuma şansım olur ve bende günün birinde 9 aylık resmine bakıp nasıl duygulandığımı ve senden uzakta kalmaktan ne kadar çok endişelendiğimi hatırlar ve yazdığım bu satırları okurken gülümserim kendime…

Ama eğer O gün yanında olamazsam canım oğlum… Sana çok güvendiğimi bilmeni isterim. Çok iyi bir insan olacağın daha yeni doğmuş bebek halinden belliydi zaten, hiç gereksiz yere ağlamazdın, ancak karnın aç olduğunda, altın ıslak olduğunda yada uykun geldiğinde “baba beni kucağında salla” diye asil bir feryad ederdin ve ihtiyacın karşılandığında kendine sonsuz saygısı ve huzuru olan bir bireyin gülümsemesi belirirdi o aydınlık yüzünde. Güvenimi taa o zaman kazandın.

Şimdi de aynı iyi huylu çocuksun, emeklemeye başladın ve herşeyi merak edip ilgiyle inceliyorsun… Bize karşı çok sevgili, ilgili ve anlayışlısın… Hep öyle olacağından hiç şüphem yok…

Unutma yaşamın vazgeçilmezidir ölüm, bir son değildir sadece aynı zamanda bir başlangıçtır, bir bekleyiş… ve ben elimden geldiği kadar yanında olmayı umud ediyorum kanlı canlı bir şekilde senin başarılarını, mutluluğunu ve hüznünü paylaşmak üzere yanında olmak istiyorum… Senin olan her şey benim ve benim olan herşey senindir çünkü sen benim içimden çıkan bir parçasın… Aslında sen bensin ve bende sen canım oğlum.

Olur ya hayat beni üzer ve senden ayırırsa erken bir zamanda ve eğer bu yazıyı okuma şansın olursa seni her zaman seven ve sana daha doğduğun ilk günden beri güvenen, alnı ak yüzü pek bir baban olduğunu bil.

Ve dünyadaki organik yaşam boyutunun tadını çıkar, yaşadığın her andan keyif almaya bak, sevdiğin şeyleri yap, sevmediğin şeyleri asla yapma ve sevdiğin yanında olan insanların kıymetini bil… Kötü dostlar ve gereksiz yere öven insanlardan uzak dur… Annenin hayattaki en büyük yardımcısı ol… Çünkü bu dünyada herşey ve herkes geçici…

Seni çok seviyorum canım oğlum. Daima birlikte olmak dilekleriyle…

Hayvanlar olsun, bitkiler olsun, insanlar olsun dişi ve erkek türler uygun şartlarda bir araya geldiklerinde “üreme” içgüdüsü her fırsatta devreye giriyor.

Mesela benim akvaryumumda yaşayan Mücevher Ciklidlerim. Rahmetli Numan akvaryumun erkek balığı (Resimdeki) ve Halen hayatta olan Pakize ise anne ciklid olarak uzun yıllar evimizde bize arkadaşlık ettiler.

Numan ve Pakize akvaryum suyunun derecesi 27’yi hergeçtiğinde bunun üremek için uygun bir ortam olduğunu düşünür ve bol bol ürerlerdi. Pakize şimdi aynı şeyi oğluyla yapıyor.

Artan akvaryum nüfusuyla uğraşmak ise bana düşerdi.

Apartman bahçesinde beslediğimiz köpek arkadaşlarımızda düzenli yemeği garantiledikten sonra sıra tabii ki üremeye geldi ve 11 tane köpeği beslemek yine bize düştü.

Aynı şekilde biz insanlarda düzenli gelir kaynağı, başlarını sokacak güvenli bir ev ve gönüllerine uygun bir eş bulunca yüksek ihtimalle üreme evresine geçerek çoğalmayı tercih ediyoruz. 

Ancak çokça çoğalmak sadece insan hayatında değil aynı zamanda hayvanlar ve bitkiler aleminde de negatif dönüşümlere sebep verebiliyor aziz dostlar.

Hiç unutmam Numan ve Pakize miniklerini dünyaya getirdiklerinde akvaryum yüzün üzerinde ciklidle doldu, dar mekanda yem yeme çabalarında fiziken ve refleks olarak geride kalan yavrular yeme ulaşmakta güçlük çekerek gelişimlerini tam anlamıyla ve olması gereken zamanda tamamlayamadılar.

Alan kavgaları bitmek bilmezken, Numan kendi yavruları tarafından maruz kaldığı küçük ısırıklar sonucunda derisinde meydana gelen yüzlerce ufak yarayı toparlayamadı ve sonunda deri enfeksiyonuna yenik düşerek bizlere veda etti.

Ve bahçede de durumlar yavrular büyüdükçe içinden çıkılmaz bir hal alacak. Önceliği şimdilik onlara veren anne ve babaları bir sürenin sonunda kendi alanlarındaki yemeği onlarla paylaşmaktan vazgeecekler ve onları kendilerine ait bir alan bulmak üzere bizim bahçeden uzaklaştıracaklar.

Hayvanlarda bile durum böyle iken, biz insaların dünyası çocuklara ve onların sevgili ailelerine daha da bir acımasız aziz dostlar.

Ekonomik sıkıntılar başta olmak üzere, gelecek, aidiyet, sevgi, anlayış ve güvene ihtiyacı olan çocuklarımızın bir çoğunun ihtiyaçlarını tam olarak karşılamada birçoğumuz oldukça yetersiziz. Ve kardeş sayısı arttıkça yetersizlik yerini imkansızlığa bırakıyor…

Gelişen Dünya yaşantımızda artan ve sürekli çoğalan ihtiyaçları karşılamak hem madden hem de manen imkansız gibi.

Sayı arttıkça daralan kaynak akıntıları çocukların piskolojisi üzerinde olumsuz etkiler yaratırken, ebeveyn olarak bu içler acısı durumu çaresiz bir şekilde izlemek ve çözüm bulamamak gerçekten çok ızdırap verici bir durum.

Elbette önlerinde bir sürü sorunla boğuşan Dünya Devletleri nüfus dağılımını iyi yapmak amacıyla bir an önce bütün Dünya’da uygulanması zorunlu ortak bir karar almalılar. Mesela her aileye yalnızca 2 çocuk yapma hakkı tanınması gibi.

Tabii böyle bir kararı azalan işgücü, insan kaynağı ve ucuz işçi çalıştırmanın zorluğu yüzünden kabul etmeyeceklerin en başında yine ulus devletler gelmekte.

Bilemiyorum, “üremek” yaşamak için vazgeçilmez bir şart olduğundan Tanrı insanoğluna orgazmı hediye etmiş. Hayatta kalmanın öneminden yemek yemeyi bir haz olarak ayarlamış ve bunlara şuursuzca güdülenmiş insanoğlu…

Ancak yakın bir zamanda birbirimizi öldürmeye devam edeceğimiz, uzak bir zamanda ise beslenme ve üreme sorununa barışçıl ve teknolojik çareler arayacağımız kesin…

Çünkü Tanrı kutsal kitaplarında insanoğlunun kendinin farkına varması gerektiğinin ve kendisini kontrol etmeyi öğrenmesi gerektiğinin altını çiziyor aziz dostlar ve ekliyor “Anlayanlara Müjde Var!”

O Müjde büyük ihtimalle kurtuluş ve daha iyi yaşama koşulları olacak…

Unutma! her zaman böyle kötü gitmez hayat ve yaşadığın şampiyonluklarını hatırla, müzene götürdüğün kupalarıda…

Üzülme Beşiktaşım, gün olur tökeler düşeriz hepimiz yerlere ve durur, ayağa kalkarız usulca, üstümüzün tozunu çırpar yine başlarız koşmaya…

Sende ayağa kalkacaksın, üstünü başını çırpacaksın ve yeni başarılara kucak açacaksın.

Taraftarın her durumda seninle.

Ülkemde huzur olsaydı diyorum.

Her insan sadece iyi şeyleri yapmayı bilseydi,

topraklar ve ürünleri sağlıklı ve hep bol olsaydı,

çevreye zararsız sonsuz enerji kaynakları ve bedava olsaydı,

eğitim,araştırma ve sürekli gelişmek temel amaç olsaydı,

ülkeler, bayraklar,sınırlar tarih olsaydı,

korkular, canavarlar, öcüler sadece çocuklarımızın kurgusu olsaydı,

sevgi, barış, aidiyet genel davranış olsaydı,

işler hobi olsaydı,

diyorum…

Ve diyorum ki,

hastalık, ölüm, sıkıntı, buhran olmasaydı

savaşmak, öldürmek, dövmek, yaralamak olmasaydı,

kandırmak, çalmak, aşağılamak olmasaydı,

para,borç,geçim derdi,ücret,alacak,verecek olmasaydı,

kazanmak,kaybetmek,hırslanmak olmasaydı…

Ne de iyi olurdu…

Ve biliyorum ki bütün bunların olduğu ve bütün bunların olmadığı bir yer var, O’nu hak eddenlerimizin erişeceği. O’nunla ilgili ipuçları var, O’na açık bir davet var. Geçici bedenlerimizde, geçici bir hayat sürüyoruz fanilikler ve fenalıklarla dolu…

Cenneti bulmaya çalışıyoruz hepimiz ama kimilerimiz yanlış yollarda aranıyoruz.

Tanrım nerelerden nereye gelmişim ben böyle? Düşüncelerim kadar kısa sürede geçmiş zaman. Şimdi olduğum yerde bulmuşum kendimi.

Hatırladığım kadarıyla çok eğlenceli ve renkli geçmiş benim için hayat, çalmışım, söylemişim, dans etmişim… Çocukluğumdan bu yana neşeyi hiç kaybetmemişim. Çok ama pek çok eğlenmişim.

Evet zor zamanlarımda olmuş, yüzümün asık, bedenimin halsiz olduğu… Umutlarımı yitirmiş ve bir başıma hissetmişim kendimi. Ama bunlarıda geride bırakmış ve yine o eski ben olabilmişim. Bir kaç küçük yara izi taşımışım sadece o kara günlerden kalma.

Şimdi ise olduğum yerde, halimden mutlu ve gelecekten umutlu bir şekilde duruyorum.

O heycanlı çocuk artık sakin bir insana dönüşmüş fakat kor gibi bir heyecan barındırıyor içinde hala – münasip durumlarda ortaya çıkmak üzere.

Çok sakinim.

Hayatın getireceklerini, benden götüreceklerini ve tüm bu olanların beni ve sevdiklerimi nasıl etkileyeceğini ilgiyle ama sakin bir şekilde yerimden izliyorum. İnsan oğlunun basit zekasının yettiğince önlemler almaya çalışıyorum…

Kendimce bir gayret içerisinde varlığımı yaşıyorum.

Kimsenin beni onaylamasına, beğenmesine yada pohpohlamasına hiçbir ihtiyaç hissetmeden öylece memnunum varlığımdan.

Evet varlığımı mutlulukla yaşıyorum ve var olmaktan ötürü pozitif  duygular dalgalanıyor gönlümde, heyecan gelgitleri gibi, hani tuttuğumuz takım bir anda kontra atağa kalkar ve gol ile sonlandırır gibi kalkıyor içim…

Sürekli bir mutlu heyecanla kalkarken içim nasıl oluyor da sakin olabiliyorum?

Çok sakinim.

Sanki çevremdeki herşey, herkes olması gerektiği gibi ve oldukları için çok memnunum.

Şuana kadar yaşamış olduğum bu hayatta kimselere bir gönül borcum yok, kimselere kinim, kapanmamış hesaplarım yok, sadece mutlu ve eğlence dolu geçirilmiş zamanların tatlı anıları var.

Gelecek de şu geçmişim gibi neşe, eğlence ve güzel anılarla dolu olacak.

Sakin bir şekilde sürüyorum kendimi yarınlara.

Sevdiklerim yanımda,

çeşitli zorluklar karşıda,

dans eden çocuk ruhumda,

geleceğe doğru dört nala… 

(“Noluyo len Andaç, beni bile aştın oğlum, ne takılıyon sen akşamları asit mi damlattın?” dedi Polyanna…)

Ölmek nasıl birşey olabilir diye sorarız bazen kendimize ve sonunda nasıl olsa öğreneceğimizi ve bundan kaçış olmadığını anlarız her defasında. Ancak bir türlü nasıl birşey olduğunu kestiremeyiz. Derin bir uyku halinin sonsuz kere devamı mı? Yoksa bedenden ayrılan ruhun başka bir boyutta varlığını sürdürmesi mi? Yada tekrardan bir numfenin içine belirmesi mi ruhun? Yada toprağın altında O günü beklemek mi? Kimsecikler doğru düzgün bir şey bilemiyor.

Bu konudaki en doğru kaynak kuşkusuz Kuran-ı Kerim ayetleri.

“Sonra şükredesiniz diye sizi ölümünüzün ardından yeniden diriltmiştik.”

“Şüphesiz göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün birbiri ardınca gelişinde, insanlara yarar şeylerle denizde akıp giden gemide, Allah’ın yukarıdan bir su indirip de onunla yeri ölümünden sonra diriltmesinde, diriltip de üzerinde deprenen hayvanları yaymasında, rüzgarları değiştirmesinde, gök ile yer arasında emre hazır olan bulutta şüphesiz akıllı olan bir topluluk için elbette Allah’ın birliğine deliller vardır.”

“Görmedin mi o kimseleri ki kendileri binlerce kişi iken ölüm korkusuyla yurtlarından çıktılar. Allah da kendilerine “ölün!” dedi, sonra da onlara bir hayat verdi. Şüphesiz ki Allah, insanlara karşı bir lütuf sahibidir. Fakat insanların pek çokları şükretmezler.”

“Yahut o kimse gibisini (görmedin mi) ki, bir şehre uğramıştı, altı üstüne gelmiş, ıpıssız yatıyordu. “Bunu bu ölümünden sonra Allah, nerden diriltecek?” dedi. Bunun üzerine Allah onu yüz sene öldürdü, sonra diriltti, “Ne kadar kaldın?” diye sordu. O da: “Bir gün, yahut bir günden eksik kaldım.” dedi. Allah buyurdu ki: “Hayır, yüz sene kaldın, öyle iken bak yiyeceğine, içeceğine henüz bozulmamış, hele eşeğine bak, hem bunlar, seni insanlara karşı kudretimizin bir işareti kılalım diyedir. Hele o kemiklere bak, onları nasıl birbirinin üzerine kaldırıyoruz? Sonra onlara nasıl et giydiriyoruz?” Böylece gerçek ona açıkça belli olunca: “Şimdi biliyorum ki, Allah her şeye kadirdir.” dedi.”

“Andolsun ki siz ölümle karşılaşmadan önce onu arzuluyordunuz. İşte onu gördünüz, ama bakıp duruyorsunuz.”

“Her canlı ölümü tadacaktır. Kıyamet günü ecirleriniz size eksiksiz olarak verilecektir. Kim cehennemden uzaklaştırılıp cennete konursa o, gerçekten kurtuluşa ermiştir. Dünya hayatı, aldatıcı zevkten başka birşey değildir.”

İnsan kendisinin öldüğü günü düşünmeli arasıra, sevdiklerinden ayrılacağını, sevdiği şeylerden kopacağını ve iki metrekare bir alanda toprağın altında yatacağını hayal etmeli ki, şuanda yaşadığı hayatın, ciğerlerine çektiği havanın ve sevdiklerinin kıymetini anlasın unutmaya yüz tuttuğu vakitlerde.

Ve ölümden korkmasın, O’na hazırlansın, iyi amellerle adından güzelce bahsetttirsin geride kalanlara… İyilikleri ve yardımseverliği ile hatırlansın ve yetiştirdiği dünyalar iyisi evlatlarıyla baki kalsın gönüllerde…

Kazandığımız her kuruş’tan en az %18 vergi kesilmekte.

Ödediğimiz vergilerin büyük bir bölümü bize geri dönmemekte.

Nereye gittiğinden ise kimselerin haberi yok.

Silahlanmaya gidiyor desek askerin, polisin elindeki silahlar ortada.

Eğitime gidiyor desek, hadi diyelim bir kısmı şu tabletlere gitti ama okulların durumu, öğretmenlerimizin içler acısı hali ortada…

Sağlığa gidiyor desek hala doğru düzgün sayılı hastenemiz var.

Peki azizim bizim vergiler nereye gidiyor o zaman?

Dış borcumuzu da kapatan yok!

***

Şimdi de çocukların eğitim yaşını 5 e mi 6 ya mı ne çekeceklerini söylüyorlar. Dışarıdan okul bitirme işi güzel de 5 yaşında çocuk ne yapar birinci sınıfta yahu?

Reform yapacaksan önce öğretmen maaşlarını iyileştirirsin, sonra okulların fiziki yapılarına el atarsın, sonra oturup yıllar süren çok büyük kapsamlı ve dünyada eşi benzeri görülmemiş bir müfredat hazırlarsın 2000li yılların yapısına uygun olan. Reform Budur. 5 yaşında oyun çağındaki çocuğu okuldan soğutmak gerizekalılıktır.

***

Memurların mesai saatini sabah 7’ye çekip 16:00 da bitirceklermiş ve birde cumartesilere yarım gün mesai ekleyeceklermiş. ÇÜŞ doğrusu!

Artık işe gelmek için 5 te kalkarız, 5’te kalkabilmek için 19:00 da yatarız, cumartesimizin de içine pisleyin yarım gün. Elinize çok bi iş geçeceğine inanıyorsanız. Motivasyon bozukluğundan başka birşey alamayacağınız kesin de… yinede deneyin bir siz. Eminim çok büyük oy kaybedersiniz.

***

Daha önemli işler dururken saçma sapan gündemlerle elimize hiç bir şey geçmeden debelenip duruyoruz ülkecek azizim.

Özelde çalışan işçilerin hali içler acısı, memurun hali yeni zamlarla birlikte iyice umutsuz oldu.

Ülke ağzına kadar terör mağduru, demokrasi mağduru ve yargı mağduru doldu.

Cari açık hortladı.

Toplumun yarısınından fazlası pıstı içine kapandı ve yeni bir oluşum beliriyor.

***

Sayın başbakanım, hani bütün toplumu kucaklıyacak, ileri demokraqtik bir ülke olup her kesim birlikte ortak kararlar alıp kardeş kardeş geçinecektik?

***

Bilmiyorum işler garipleşiyor gitgide ve herşey eskisinden daha kötü oluyor.

Nasıl olacak bu işler ??

Sonra düşündüm de günün birinde büyük bir nükleer savaş çıkıpta bütün ülkeler birbirini yok ettiğinde ve dünya üzerinde yaşam olmayan ıssız bir çöle döndüğünde, uzaydan gelen ziyaretçiler insanoğlunun siber alemde biriktirdiği fotoğraflardan, kitaplarda yazdığı (bunu çözmeleri gerekebilir önce) hayat hikayelerinden, filmler ve belgesellerden tanıyacak bir zamanlar Dünyamızın ev sahipliği yaptığı insansı yaşamı…

Acaba hakkımızda ne düşünecekler…?

Yaptığı bunca kıyımların yanında, bir okadar sevgi dolu, güzel ve barış dolu umutlar yeşerten, fotolara sevimli pozlar veren biz insanların hakkında ne gibi yargılara varacaklar…?

Dünyanın en acımasız suçlusu bile masum bir bebekti bir zamanlar…Bir diktatör milyonların katili olmadan önce sanatçı olmak istiyordu… Bir intihar bombacısı ülkesi ve ailesi yok edilmeden önce umutları olan bir yorgun işçi idi…

Ve daha yukarıdan baktığımızda bir toplum haklarına tecavüz edilmeden ve güvenliği tehdit edilmeden önce yada sınırları ve kaynakları yetersiz gelmeden önce huzur dolu bir barış toplumuydu…

Hiç bir şeyin durup dururken meydana gelmediği bir kainatta, insanlar hiç bir kıyımı boşu boşuna yapmıyor sanki, o fotoğraflara gülümseyen sevgi dolu insanlar… o küçük masum sevimli bebecikler… Bir anda birer ölüm canavarına dönüşüyorlar yada onun destekçilerine…

Toplumsal yada bireysel olsun şiddet çok çeşitli katmanlarıyla insan hayatında bir klasik. Evde eşini, çocuğunu döven anne ve babalar, sokakta birbirine saldıran asan kesen her yaş grubundan insanlar, bir bayrak, bir başkaldırı uğrunda haklı bir şekilde ölüme yürüdüğünü zannedenler, kendi insanlarının üzerine ateş açan devletler, topluluk halinde azınlıkları katleden piskopatlar… Vs.

Sevgi ve Şiddet iki zıt olgu insanoğlunun barındırdığı… Ve garip bir şekilde birbirlerine dönüşebiliyorlar… Birbirleri için var olabiliyorlar…

Sosyal Medya Çağı ile birlikte insanlığın farklı coğrafyalardaki hemcinslerine duyduğu sevgi ve saygı artar mı? Bilemiyorum.

Ama eli kanlı Amerika’dan Jason ile Kafa Kesen Suudi Arabistan’dan Muhammed, Instagram’da güzel anılarını paylaşıyorlar… Her ikisi de çocuklarının gülüşüne düşkün, her ikisi de insanoğlunun eseri şehirlerin ve ışıkların ve kalabalıkların ahengine vurgu yapıyor ve heyecan dolu hayatlarını fotoğraflarla belgeleyip Dünya’ya sunuyor…

Onların coğrafyasına gittiğinde de aynı şey, anlayışlı ve iyi insanlar var her yerde, sana evlerini açıyorlar, yardımcı oluyorlar, destek veriyorlar tıpkı kendi ülkende yaşayan iyi insanların dostlarına davrandıkları gibi… Eğer sende iyi bir insan isen onların arasına girebiliyorsun aziz dostum… Hiç farkı yok evinden.

Sanki o kıyımları yapan o ülkenin iyi insanları değilmiş gibi, sanki kafaları koparanı meydanda izleyen millet ötekiler değilmiş gibi… Ama her devletin tarihi kıyımlarla dolu ve bunu biliyorsun…

Dedik ya “Sevgi ve Şiddet birbirinden besleniyor” diye azizim…

Çünkü O ülkeler sevgi dolu, onurlu vatandaşlarını korumak için bombalar yağdırıp suçluların elini kafasını kesiyorlar… Sevgi için yapıyorlar herşeyi.

Geriye fotoğraflarda gülümsemek kalıyor biz masumlara… Ve Sosyal medyada yayımlamak bu mutluluğu…

Geçen gün uyurken O’nu izledim usulca, sonra oturup düşündüm kendi kendime, bir çok soru belirdi zihnimde:

Tanrım, dedim

Acaba Ada’ya hak ettiği güzel yaşantıyı sağlayacak ekonomik güce sahip olabilecek miyiz?

Acaba iyi bir Baba, doğru bir örnek olabilecek miyim?

Acaba O’nu dünyanın türlü aldatmacalarından, tehlikelerden koruyacak öğretileri O’na aktarabilecek miyim?

Geceleri anlatacak güzel masallara dilim dönecek mi?

Çocukca çıldırtan hareketler karşısında anlayışlı ve sinirlerime hakim olabilecek miyim?

Vs…

Sonra “Baba olmak da çok zormuş” dedim kendi kendime, aslında gözümde büyütüyor olabilir miyim diye düşünsemde, hayır o kadar kolay değildi baba olmak.

Sorumluluk, sevgi, ilgi, alaka, bilinç, sabır, istek, performans, tutarlılık, akıl, zeka, adalet, anlayış ve birde kişisel başarıyı bir arada temin etmek ve hepsinin dozunu çok iyi ayarlamak gerekiyor sanırım.

Ömrü boyunca rahat ve özgür yaşamış birisi için, kafaya dünya malını takmamış birisi için, böylesi zorlu bir emaneti devralmak, okyanusun orta yerinde büyük bir fırtınada dalgalarla boğuşmak kadar zor aziz dostlarım.

Elimden geleni yapsam bile, hayatın getirdiği sürprizler karşısında duyulan aciz endişelerden kurtulmam imkansız gibi görünüyor… Kimbilir belki bu endişelerin biz insanların düşünemediği faydaları vardır. Mesela duyulan korku sayesinde daha dikkatli ve tehlikelere karşı daha hazırlıklı olunuyor olabilir…

Bilemiyorum. Emin olduğum tek şey Tanrı’nın bu zorlu görevi verirken, yanında biz ebeveyinlere çeşitli güçler de bahşetmiş olduğu. Ve Meleklerin bu küçük masum yavruları kötülüklerden sakınmak için var güçleriyle çalıştıkları…

Başarmayı düşlediğim şeyler ise,

Sevgi ve sabır sahibi bir baba olup, oğluşumun ihtiyaçlarını karşılamak ve ileride gurur duyabileceği birisi olmak için daha çok çalışmak.

Hayatta kendi ayakları üstünde durabilen ve ekmeğini taştan çıkarabilen bir birey olmasını sağlamak,

İyi bir insan olmasını sağlamak,

Özgüven sahibi ve mücadeleci bir kişilik inşa etmesinde O’na yardımcı olmak,

Sorumluluk alabilen, paylaşmayı seven, Allah’ın kitaplarında buyurduğu doğruları benimsemiş insanlara faydalı bir birey olmanın yollarını gösterebilmek,

Öğrenmeyi ve araştırmayı seven, kendi kendine yetebilen, hobileriyle mutlu olan bir kişilikte olmasını sağlamak,

Biat etmeyen, Dünya malına önem vermeyen, hakkı gözeten ve hakkını kimseye yedirmeyen güce ve kudrete sahip bir duruşu olması,

Sağlığına önem veren, boş insanlarla vakit kaybetmeyen, iyi ve kötüyü hızlıca ayırt eden ve akılcı önlemler alabilen bir zekaya sahip olması…

Annesinin deyimiyle; Dürüst, zeki, çevik, ahlaklı, çalışkan ve özgüvenli bir ARAS ADA!